Sivame ukucabanga ngokufa njengokuvalelisa, njengobumnyama nesiphetho, nokho kufana nohambo olungasheshi, ukuphumula{0}}okude okulindelwe.
Ukuphila kuwuhambo olude. Sifika sikhala, sikhule sikhubeka, sithwele injabulo nokukhathala, ukunakekelwa nokuzisola, sigijima emhlabeni. Sithanda, sizonda, sibambelele, futhi silahlekelwe; sivula izinhliziyo zethu kaninginingi, bese sizivala ngobumnene. Futhi ukufa kuwumzuzu nje lapho sibeka phansi yonke imithwalo yethu-kungasekho ukukhathazeka, ngeke kusaba nokungahlaliseki, izifiso ezingagcwaliseki, amazwi angakhulunyiwe.
Akukona ukushabalala, kodwa ukubuya.
Njengoba amaqabunga ewela emhlabeni, imifudlana ihlangana nolwandle, futhi amafu aphenduka abe yimvula emnene, zonke izinto zinendlela yazo ezimiselwe, kanjalo nathi. Lokho kumomotheka okwake kwagqama, imfudumalo leyo minyaka enemibala, ububele obuqoshwe ezinhliziyweni zethu, akushabalali ngokumuka. Zikhona nje ngenye indlela: zifihlwe emoyeni, ekukhanyeni kwenyanga, ngaso sonke isikhathi esithambile lapho sicabanga ngazo.
Ukufa akukona okuphambene nokuphila, kodwa kuyingxenye yakho. Kwenza okwesikhashana kube yigugu, kusifundisa ukwazisa ngokuvalelisa, futhi kusikhumbuza ukuthanda ngokujulile, ukwamukelana ngokugcwele, futhi siphile ngobuqotho ngenkathi singakwazi.
Akufanele sesabe ukuhamba, ngoba okubaluleke ngempela akusoze kwasuswa isikhathi.
Abahambile abakaze basuke ngempela. Basanda kufinyelela ogwini oluthule olungaphambili, belinde ekujuleni kwesikhathi ukuze bahlangane buthule. Futhi thina, sithwele ukukhanya abakushiya ngemuva, siyaqhubeka sihamba ngobumnene emhlabeni, siphila kahle{2}impendulo enhle kakhulu yokwehlukana.
Ukuphila nokufa kuyisigqi semvelo, ukuza nokuhamba kuyikusasa. Akukho msindo, akukho usizi{1}}kuphela ububele, ukubuka, nokubusisa.
